Een lange, smalle regio, en dat is geen manier van spreken

Op de kaart is Ligurie een dunne boog van Frankrijk tot Toscane. Vanaf de grond is het een enkele helling: je komt uit het water en klimt, en twee kilometer van de vloedlijn sta je al op driehonderd meter. Een vlakte is er niet, en daarom is hier eeuwenlang verticaal gebouwd, in terrassen.

West en oost

Genua deelt de regio in twee helften die niet op elkaar lijken. In het westen, richting Frankrijk, is de kust breder en zachter, de stranden zijn van zand, het klimaat is milder en palmen groeien er echt: dat is de Riviera dei Fiori, waar het negentiende-eeuwse Engeland kwam overwinteren. In het oosten valt de rots recht in het water, de stranden zijn kort en van kiezel, en de dorpen klampen zich vast waar ze plaats vonden.

De campings, en waarom ze zo zijn

Omdat er geen vlak land is, zijn vrijwel alle Ligurische campings geterrasseerd: de plaatsen liggen op opeenvolgende niveaus, verbonden door soms steile hellingbanen. Met een lang voertuig loont het altijd om vooraf te bellen en te vragen naar de helling van de oprit en de maat van de plaats, want de antwoorden lopen sterk uiteen.

Hier vind je geen plek, je bouwt hem. Eén muurtje tegelijk.

Hoe je het Ligurische landschap in een regel uitlegt

Hoe je het aanpakt

De regio is driehonderdvijftig kilometer lang en de snelweg loopt er helemaal doorheen, maar het is een snelweg van tunnels en viaducten waar niemand hard rijdt: van Ventimiglia naar Lerici is het ruim vier uur. Kies daarom een stuk en blijf daar, en gebruik de trein voor korte afstanden: de kustlijn stopt in bijna elke badplaats, en in de Cinque Terre is het de enige zinnige manier om je te verplaatsen.

Het andere om te weten is de zomer. In augustus is de kust vol en hebben de kleine dorpen geen parkeerplaatsen; in juni en september is de zee dezelfde, in september zelfs warmer, en is er overal plek.