Waar de berg in zee eindigt
De Apennijnen en de Alpen ontmoeten elkaar hier en gaan het water in zonder er ruimte tussen te laten.
Ligurie is het punt waar de Alpen Apennijnen worden. De overgang ligt bij de pas van Cadibona boven Savona, en aan beide kanten loopt de kam evenwijdig aan de kust op enkele kilometers landinwaarts: daarom zijn de Ligurische rivieren kort en steil en de dalen smal en haaks op de zee.
De terrassen
Op zo n helling groeit niets, tenzij je hem stuk voor stuk vlak maakt. Dat hebben de Liguriers duizend jaar lang gedaan door droge stapelmuren te bouwen, zonder mortel, met de stenen tegen elkaar geklemd: er zouden er duizenden kilometers van bestaan in de regio. Ze houden de olijfgaarden van het westen overeind, de wijngaarden van de Cinque Terre en de citroenbomen van de Golf van de Dichters. Waar niemand ze meer herstelt, storten ze in.
De twee rivieras
Het westen heeft de bredere stranden en het mildste klimaat van Italie: in Bordighera en Sanremo groeien palmen en citrusbomen in de open lucht, en de winter zakt zelden onder de tien graden. Het oosten is verticaler: kliffen, landtongen, kleine inhammen. Daartussen ligt Genua, een haven en een stad van negenhonderdduizend inwoners, uitgestrekt over twintig kilometer kust.
Het achterland, waar niemand naar kijkt
Achter de kuststrook ligt een hele regio die leegloopt: dalen met stenen dorpen halverwege de helling, kastanjebossen, en de parken van de Aveto, de Ligurische Alpen en de Beigua. De Alta Via dei Monti Liguri doorkruist het in veertig etappes, van Ventimiglia tot Ceparana, altijd met zicht op zee. In de zomer is het de plek waar je ademt.